F.A.M.A JUBILATKA



PL |  EN
SOBOTA



25
październik
2014


Q

Sala kameralna Filharmonii Śląskiej
  16:00
Sokolska 2
Katowice

Filharmonia konesera: Szymczewska i Danczowska


16:00

Wykonawcy:
  • Agata Szymczewska - skrzypce
  • Justyna Danczowska - fortepian

Program:
  • Franz Schubert - Sonata skrzypcowa Grand Duo A-dur op.posth. 162, D 574
  • Karol Szymanowski - Nokturn i tarantela op. 28
  • Henryk Wieniawski - Polonez koncertowy D-dur op.4

Agata Szymczewska w 2006 roku na XIII Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu zdobyła I nagrodę i Złoty Medal oraz Nagrodę Publiczności TVP Kultura. Jest też laureatką nagrody London Music Masters 2009. W październiku 2009 roku zadebiutowała w Wigmore Hall, co zaowocowało zaproszeniem do wzięcia udziału w koncercie w Royal Festival Hall z London Philharmonic Orchestra, którą poprowadził Osmo Vanska (2010). Po tym ogromnym sukcesie recenzent londyńskiego The Times napisał o artystce: Gra z powagą, opanowaniem i mądrością muzyczną ponad swój wiek, brzmiąc momentami jak płomienna młoda Ida Haendel.
Koncertowała w wielu słynnych salach koncertowych Europy, w Kanadzie, Izraelu oraz największych salach koncertowych Azji – w Chinach, Japonii, Korei i na Tajwanie. Wystąpiła m.in. z Sinfonią Varsovia, Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej, Lahti Symphony Orchestra, Vilnius State Symphony Orchestra, NOSPR, Sinfonią Iuventus, Orkiestrą Kameralną PR „Amadeus” oraz w filharmoniach w całej Polsce, pod batutą m.in. K. Pendereckiego, A. Borejki, M. Vengerova, Sir N. Marrinera, J. Axelroda, A. Wita, J. Maksymiuka, T. Wojciechowskiego, J. Kasprzyka, J. Krenza, A. Duczmal czy M.J. Błaszczyka.
Na gruncie muzyki kameralnej występowała m.in. z K. Zimermanem, wykonując kwintety fortepianowe G. Bacewicz (2009) podczas polskiego tournée zwieńczonego płytą CD dla Deutsche Grammophon. W 2011 roku wraz z M. Argerich wykonała Kwintet fortepianowy J. Zarębskiego podczas VII Festiwalu Muzycznego Chopin i Jego Europa w Warszawie (zarejestrowany i wydany na płycie DVD). Od kilku lat regularnie koncertuje oraz współpracuje z takimi artystami jak A.-S. Mutter, M. Vengerov, Y. Bashmet, G. Kremer, D. Ishizaka, V. Hagen, K. Danczowska, B. Nizioł oraz S. Ozawa podczas zainicjowanej przez niego International Music Academy w Szwajcarii.
Uhonorowana Paszportem Polityki, 4 statuetkami Fryderyk oraz Nagrodą TVP Kultura w kategorii Muzyka Poważna.
Gra na skrzypcach Antonio Stradivariusa (Cremona, ca. 1680) z Niemieckiej Kolekcji Instrumentów użyczonych przez Deutsche Stiftung Musikleben.

Justyna Danczowska naukę gry na fortepianie rozpoczęła w wieku sześciu lat u Janiny Żychowicz. Jest absolwentką (2004) Akademii Muzycznej w Bazylei w mistrzowskiej klasie Krystiana Zimermana, a w 2007 ukończyła z wyróżnieniem dwuletnie studia w Akademii Muzycznej w Zurychu w klasie Konstantina Scherbakova. Od 2011 swoją pasję i zamiłowanie do muzyki rozwija twórczo na autorskich warsztatach artystycznych Olgi Szwajgier. Była uczestniczką kursów mistrzowskich Haliny Czerny-Stefańskiej. 
W 1997 r. zwyciężyła w Konkursie Pianistycznym im. prof. Ludwika Stefańskiego w Płocku, otrzymując ponadto nagrody specjalne za najlepsze wykonanie utworów Bacha i Beethovena. W 1998 r. zdobyła I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim dla Młodzieży w Szafarni. Podczas konkursu dla młodych muzyków w Krakowie w 2000 r. otrzymała I nagrodę oraz nagrodę specjalną PWM za najlepsze wykonanie utworu współczesnego. Jako kameralistka otrzymała nagrodę-koncert na festiwalu Orpheus 2002 w Zurychu, nagrodę specjalną jury w konkursie muzyki kameralnej w Neuchatel (2002) oraz III nagrodę w konkursie muzyki kameralnej Migros Kulturprozent w Zurychu (w 2003).
Występowała m. in. z takimi artystami jak Ilya Gringolts, Kaja Danczowska, Bartosz Koziak, Agata Szymczewska oraz Piotr Pławner.
W dorobku fonograficznym ma płytę z utworami na skrzypce i fortepian Karola Szymanowskiego, nagraną wraz z Kają Danczowską (2007, nominacja do Fryderyka 2009) i wydaną w 2011 płytę z utworami Schuberta, Schumanna, Piatigorskiego i Danczowskiego, które artystka nagrała z wiolonczelistą Bartoszem Koziakiem. 
Od 2006 r. pracuje w Akademii Muzycznej w Krakowie jako pianistka-kameralistka. 

Program:

Franz Schubert (1797-1828)
Sonata skrzypcowa Grand Duo A-dur op. posth. 162, D 574 (1817)
             Allegro moderato
             Scherzo. Presto
             Andantino
             Allegro vivace

Karol Szymanowski (1882-1937)
Nokturn i tarantela op. 28 (1915)

Henryk Wieniawski (1835-1880)
Polonez koncertowy D-dur op. 4 (1852)

Jeden z najwybitniejszych twórców wczesnego romantyzmu, Franz Schubert nie pozostawił bogatej twórczości skrzypcowej, ale niektóre z takich utworów cieszyły się w różnych okresach całkiem sporą popularnością. Trzy sonaty, rok wcześniejsze od wykonywanej dzisiaj, do dziś utrzymują się w repertuarze szkolnym. Są tak drobne, że pierwszy ich wydawca nazwał je sonatinami. Idealnie nadają się do muzykowania domowego. Sonata A-dur z 1817 roku jest już dziełem wartym i wykonań publicznych. Chyba dobrze oddaje czas radosnej twórczości epoki biedermeierowskiej, gdy Schubert, jeszcze nie schorowany i pełen zmiennych nastrojów bywał duszą towarzystwa. Jeśli skrzypek odda wiedeńskie ciepło i dotrzyma mu w tym kroku pianista, jeśli wydobędą słodycz sonaty, nie zaniedbując momentów dramatycznych, z których jednak nie uczynią piętna, bardziej właściwego dla późnych utworów kompozytora – powodzenie takiego wykonania jest gwarantowane.

Inaczej, niż u Schuberta, utwory skrzypcowe z uwagi na ich bezprecedensowy styl, zajmują miejsce szczególne w twórczości Karola Szymanowskiego. Jego Nokturn i tarantela akurat nie maja tego ciężaru gatunkowego, ale zyskały stałą pozycją w estradowym repertuarze skrzypków. Statyczny Nokturn i orgiastyczna Tarantela to w pierwotnym zamyśle samodzielne utwory. Kompozytor zestawił je z sobą na zasadzie ostrego kontrastu. Doszukać się w tym można i inspiracji niezrównanego skrzypka-kolorysty Pawła Kochańskiego, i owoców zauroczenia kompozytora tarantelą podczas podróży na Sycylię, czy wreszcie śladu beztroskiego nastroju gości dworu Józefa Jaroszyńskiego w Zarudziu, gdzie utwory te powstawały.

Kompozytorska spuścizna Henryka Wieniawskiego nie jest wielka, liczy zaledwie 24 opusy, ale jest znacząca. Wiele z nich weszło do kanonu literatury skrzypcowej, a na płyty nagrywają je najwięksi wirtuozi swoich generacji. Twórczość ta głęboko zakorzeniona jest w wirtuozowskie tradycji, ale już jego młodzieńcze utwory znamionuje – obok dużej koncentracji środków wirtuozowskich – przejrzysta forma i prosty plan harmoniczny. Partia fortepianu pełni w nich funkcję akompaniującą skrzypcom, ale i nie raz także traktowana jest wirtuozowsko. Śpiewna melodyka, subtelne brzmienie i poetycki nastrój to inne jeszcze cechy twórczości Henryka Wieniawskiego, zwłaszcza tej przeznaczonej do muzykowania kameralnego. Polonez jest kwintesencją polskości i wirtuozerii stylu brillante. Cechuje go niezrównane wyczucie możliwości skrzypiec i otwarcie drogi dla elegancji i wdzięku kreujących utwór muzyków.

Sponsor artystów

Artystów i melomanów na kolację zaprasza:

 

 

WIEDEŃ W KATOWICACH CZYLI FILHARMONIA KONESERA właśnie pod tym tytułem PORTAL KATOWICKI zrelacjonował ten koncert. 

Artykuł dostępny tutaj.

Projekt "Rozbudowa Filharmonii Śląskiej w Katowicach" współfinansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Priorytetu XI Kultura i Dziedzictwo Kulturowe, Działania 11.2 -Rozwój oraz poprawa stanu infrastruktury kultury o znaczeniu ponadregionalnym Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko na lata 2007-2013.

NEWSLETTER

Chcesz być powiadamiany o nowościach ?
Zamów newsletter: